PUPUJIAN

 Asal-usul pupujian dina sastra Sunda raket patalina jeung asupna ajaran Islam ka tatar Sunda. Ieu karya sastra mangrupa wangun puisi anu asalna tina sastra Arab, nyaéta syi’ir (syair). 

Pupujian mekar jadi sarana dakwah pikeun nyebarkeun ajaran agama kalawan cara anu gampang ditarima ku masarakat. Ieu sababaraha poin penting ngeunaan sajarah jeung kamekaranana: 

1. Pangaruh Sastra Arab

Pupujian mangrupa adaptasi tina tradisi syair Arab anu eusina muji ka Pangéran jeung Nabi. Dina kamekaranana, pupujian henteu ngan saukur narjamahkeun, tapi ogé nyaluyukeun jeung rasa basa sarta budaya lokal Sunda. Anjeun tiasa maca langkung seueur ngeunaan sajarah ieu dina Puisi Pupujian Sunda: Sejarah dan Arti - Scribd. 

2. Media Dakwah jeung Atikan

Dina jaman baheula, nalika buku jeung alat tulis masih kawates, pupujian dipaké pikeun ngapalkeun rukun iman, rukun Islam, fikih, jeung akhlak. Kusabab dinatakeun (dilagukeun), ajaran agama jadi leuwih gampang diingat ku barudak boh sawawa. Penjelasan lengkepna sayogi dina BAHASA SUNDA - BAB 3 PUPUJIAN. 

3. Tradisi di Pasantrén jeung Masigit

Pupujian biasana dikolokeun atawa dinatakeun di tempat-tempat ibadah jeung atikan Islam, saperti:

Antara Adan jeung Komat: Pikeun nunggu jamaah bari ngeusian waktu ku hal anu mangpaat.

Di Pasantrén/Madrasah: Dipaké salaku bubuka atawa panutup pangajaran.

Acara Kaagamaan: Saperti Rajaban, Maulid Nabi, atawa pangajian rutin. 

4. Eusi jeung Papasingan

Nurutkeun sumber tina Repositori Institusi Kemendikdasmen, eusi pupujian umumna kabagi jadi sababaraha golongan, diantarana: 

1. Muji ka Gusti Allah: Ngébréhkeun kaagungan Pangéran.

2. Solawat ka Rasul: Panghormatan ka Nabi Muhammad SAW.

3. Doa jeung Tobat: Paménta hampura sarta panyalindungan.

4. Nasehat: Ajakan pikeun ibadah jeung nyingkahan dosa.